Was dus twee dagen in Londen, al veel eerder afgesproken en geregeld, maar ik had eigenlijk in Kampen moeten zijn om daar mijn bevindingen over de Koggewerf te presenteren op een drukbezochte informatiebijeenkomst voor de raad. Hier een verslag van de bijeenkomst.

Vandaag zit er zomaar een uiltje, een bosuiltje in de tuin. Misschien komt ie kijken naar de uilenkast die we al een paar jaar vergeefs in een boom hebben hangen. Een foto om het bezoek te bewijzen. Je moet het propje veren natuurlijk wel willen onderscheiden.

Crowdfunding is een manier om geld bijeen te krijgen. Voor cultuur, architectuur, community projecten, bijzondere projecten waar nu minder geld voor is. Het systeem is simpel. Er zijn sites waarop projecten worden aangemeld die je financieel kunt ondersteunen. Bijvoorbeeld Voor de kunst, I make Rotterdam – die een loop-fietsbrug door een creatief stukje Rotterdam wil crowdfunden - etc..

Bij mij werkt zoiets. Je kunt kiezen, je komt bijzondere initiatieven tegen, het wordt een stukje van jou en je krijgt er een kleinigheid voor terug. Voor de indieners is deelname ook belangrijk: natuurlijk voor het geld maar het dwingt je ook het belang van het project goed te beschrijven en te verkopen, de sociale media echt te gebruiken en misschien zelfs een duurzame relatie op te bouwen. Moet ook eens een project aanmelden.

Gisteren iets bijzonders. Ik had samen met Loes ten Anscher, altijd wel in voor het onverwachte, een zogenaamd selectiediner georganiseerd, heerlijk gekookt door haar King. Daaraan namen 11 disgenoten deel. We hadden elk van hen gevraagd om als tegenprestatie een presentatie van max. 4 minuten te maken aan de hand van ‘plaatjes’ over hoe elk vanuit zijn/haar metier met selectie bezig is.
Het was een bont gezelschap van onder andere een postzegelhandelaar, professional organiser, onderwijsleider, neuroloog, werelderfgoedspecialist, aardappelveredelaar. Tussen de gangen door dus 11 presentaties, allemaal verschillend en zeer inspirerend. De uitkomst verwerk ik voor mijn scriptie over selectie van erfgoed.
Als het goed is komt er nog meer uit voort. Wordt vervolgd dus.

Op de foto, de eettafel na de maaltijd, die wel iets uitliep. Zo bijzonder was het.

Maar goed dat ik tijdig Limburg verlaten heb want met de maatregelen van Tinkelebell was me dat niet meer gelukt. Er wordt een grote muur omheen gezet. De rest van Nederland wordt aan de Chinezen verkocht. Lost gelijk de crises op. Het waren een paar van haar soms wat melige voorstellen die ze in de Pietje Bell lezing deed.
Maar ik heb haar hoog en kon me niet voorstellen dat dit het hele verhaal was. Eigenlijk was haar boodschap dat mensen maar wat beweren. Zoals nu over neuro's en de herintroductie van de gulden. Het zijn allemaal 'voxpop'-jes, zoals dat in de journalistiek blijkbaar wordt genoemd.

Herbestemmen is de opgave. Van kantoren, fabrieken, boerderijen, kerken.
Richard Florida, - een erg slechte foto van hem bij zijn toespraak tijdens het exclusieve diner - is de goeroe van de creatieve stad. Hij sprak ons toe bij de opening van de Biënnale Herbestemming en heeft het over een 'reset'. Het systeem voldoet niet meer, het kan anders.

Leegstand is trouwens niet alleen een gevolg van de crises. Als de economie in het tempo van 2005 was doorgegroeid dan zou meer dan de helft van de 10 miljoen mtr2 die nu leegstaat, dan ook leegstaan. Er is onverantwoord veel gebouwd.
Gelukkig biedt de 'reset' weer mogelijkheid om dat wat waarde heeft te behouden. Want vernieuwing ontstaat om met Jane Jacobs (volgens Florida) te spreken vooral in oude omgevingen. "New ideas need old buildings".

Heerlijk zo'n dag inspiratie. Allemaal voorbeelden van bevlogen architecten en andere creatieven: van nieuw denken over tijdelijk gebruik, de derde werkplek, meeting places, nieuwe financieringsvormen, etc.
Daar moeten we met boerderijen ook wat mee kunnen maar vooral willen.

De algemene opvatting is dat de overheid er maar een potje van maakt. Voor het echte werk, betrouwbaarheid moet je bij de markt zijn, zeker bij banken die betrouwbaarheid hebben uitgevonden. Dat dat niet helemaal het geval is blijkt wel uit de prut waar we inzitten. Het systeem is on(be)grijpbaar en iedere oplossing is zolang geldig tot de volgende wordt voorgesteld. Het blijkt ook dat ondanks alle drukdoenerij en bonussen, de banken het de laatste 15 - 20 jaar erg slecht hebben gedaan, qua aandelenwaarde. Dat zegt Schinkel in de NRC.

Maar het is niet alleen prut als het om miljarden gaat, het begint al op de werkvloer. Onwetendheid en onbetrouwbaarheid. Ben de laatste twee maanden druk met het omzetten van een paar ‘financiële producten’ bij de Rabo naar andere. Om welke producten het gaat is niet belangrijk en privé.
Ook op dit niveau verloopt het heel knungelig omdat de medewerker – “excuus, ik ben gelijk hierheen gekomen, heb nog niet eens een stropdas en jasje aan!” – gewoon niet deskundig is. Regels en regelingen zijn niet bekend. Ondertussen heb ik tien verschillende medewerkers gehad, allemaal “moeten ze nog iets uitzoeken”. Afspraken worden niet nagekomen.

Hendrix, ophouden, twee dagen achter elkaar brommen is niet goed.

Hopelijk levert de eurotop vanavond nog wat op. Arme mensen die met dergelijke problemen moeten dealen.

Ben visueel ingesteld. Dat helpt maar staat soms ook in de weg.

Het helpt als je een adres voor je ziet of waar het woord op de bladzijde staat of waar je iets het laatste hebt neergelegd.
Maar het helpt ook wel eens niet. Bijvoorbeeld als het beeld niet blijkt te kloppen.

Maar je kunt niet overal volstaan met ‘het beeld’. Ik ben nu met de scriptie bezig en weet precies hoe die eruit gaat zien. Niet in de zin van 'het plaatje' maar als redenering, als een verzameling, de uitstraling die die moet hebben. Het beeld is tijdelijk bruikbaar. Maar zeker als het over zoiets abstracts gaat als wat erfgoed is, dan moet je daar helderder in worden, met de billen bloot. Zelfs al ben ik geen diepe vorser, ook als een brede denker en doener heb je meer nodig dan een beeld en het gevoel dat …. Per slot is het wetenschap. Dat is wat anders dan de weg vinden.

Een afdeling binnen het Min van Binnenlandse Zaken etc, vroeg een tijd geleden aan deskundigen op het gebied van burgerparticipatie om een advies te schrijven voor gemeenten en andere overheden hoe om te gaan met initiatieven van bewoners. Ik mocht een essay bijdragen waarin ik de ervaring met projecten-van-onderop heb beschreven. De studie is nu uit. Mijn bijdrage is overtuigd, overtuigend, inspirerend, scherp. Tenminste dat vind ik. Ik schreef graag mee aan de studie. Rest nog de uitvoering.

Met veel plezier/leedvermaak bekijk ik promotiefolders, advertorials van bedrijven en vooral van businessclubs die mosselen eten, luisteren naar het verhaal van een VIP, de maandelijkse bizz-borrel organiseren of gewoon hun bedrijf mogen promoten. De teksten ronken alleen maar, daar heb je niets aan. Maar in die bladen of krantenbijlages staan meestal heel verschrikkelijke foto’s van managers, eigenaren, medewerkers. Ongemakkelijke foto’s. In 90% van de gevallen lachen ze. Meestal staan ze erbij als wethouder Hekkert in Juinen. Vaak zijn ze ook net te dik, te glimmend of teveel opgemaakt, in een fout pak. De foto is soms net verkeerd genomen.
Ik hoop altijd maar dat het mij bespaard blijft.

Vandaag de Menil foundation bezocht en de werken die via de de Moines stichting, de Bell family, Peter en Margaret Smith verworven waren, daarna het Anderson Centre for Cancer research; door het Van Dam park gewandeld. Kortom van alle sponsoren mogen genieten. Wordt dit dus ons voorland? De Bieze bibliotheek, Intermontage sportpark, Oolman bos. De Rabobankzaal hebben we al. Zei het eerder maar waar komt het morele gezag vandaan om publieke voorzieningen te claimen? (Overigens zijn de meeste namen fictief maar niet helemaal.)

Een voorrecht om gastronomisch verwend te worden. Bijzondere gerechten - maisfungus, sprinkhaan met guacamole, zwarte jus van chocolade, fruit en vleesnat, veel heel verschillende pepers - allemaal kunstig geserveerd en van kommentaar voorzien door de chef zelf. En dat in goed gezelschap.

Donderdag in record tijd onze appels verwerkt. De hagel van een paar dagen eerder en het vroege voorjaar dwongen ons om veel vroeger dan normaal het fruit te verwerken. Gelukkig had de Welsumse sapmobiel haar eerste persdag en konden we er – met dank aan iedereen die daarvoor zorgde – terecht. ‘s Morgens alle goudrenetten, peren, wat jonathan en andere moesappels (de Jacques Lebel) geplukt en om half drie hadden we 35 5 liter pakken natuurzuiver (met wat uitgeperste wormpjes, oortieken en hagel-rotte plekken) appelsap. Heb het nog niet geproefd. Kan me voorstellen dat het wat fris (een beter woord dan zuur) is.

Met het tweede scherm Zomergasten gevolgd. Je mist wel wat van het eerste als je afgeleid wil worden door alle getwitter. Zeker bij een autist als van Lieshout. Een kunstenaar die wat te zeggen heeft. Door alle getwitter krijg je wel alle quotes goed mee, zoals ‘Rotterdam is alleen maar infrastructuur en geen stad’. Iedereen valt hetzelfde op. Bijvoorbeeld dat het allemaal heel naturel was, de manier van praten, inclusief de onduidelijkheid van het kunstenaarschap, de zomergast die zich even moest terugtrekken. Goed elitair en heel mooi allemaal.

Vanmiddag in een gesprek met Jaap Starkenburg van IJssellandschap,- altijd weer een genoegen met hem de stand der zaken door te nemen - geconstateerd dat we echt naar ander geld en nieuwe benaderingen op zoek moeten om cultuur als teken van beschaving, overeind te houden; de wetenschap te bekostigen, zelfs als die geen direct maatschappelijk nut heeft of geld oplevert. Gebiedsontwikkeling moet ook anders. De overheid trekt de handen af van veel zaken maar geeft nog weinig ‘juridische ruimte’ om te kunnen ondernemen. Het eindeloze, energievretende gevecht dat Stichting IJsselhoeven nu al jaren moet leveren om een monument (de Middenhof in Terwolde) te mogen herbestemmen en inrichten vanuit de eisen en mogelijkheden van nu, is zo’n voorbeeld.
Er moet natuurlijk nog wel bestuurd worden. Want we laten het maatschappelijk leven nu al (te) veel over aan bewakingsdiensten, ziektekostenverzekeraars en anderen financiele instellingen, projectontwikkelaars.

Gisteren op een fantastisch mooie locatie, Het Haveke in Eefde waar je normaal ook niet komt, twee eenakters van Tjsechov gezien, gespeeld door 't Woud Ensemble. Een mooie avond, te midden van duur publiek, want het was aan de prijs. Subsidie is er niet meer bij en cultuur wordt duur. Zo willen we dat blijkbaar. De beurs – ook die andere - bepaalt ons welbevinden. Maar goed dat de handel in het weekend even stil ligt.

Vorige week een paar projecten feestelijk geopend in ’s Heerenbroek. Succes moet je vieren, dan hou je plezier in wat je doet. Bij het ommetje het Proemepad – niet genoemd naar pruimenbomen maar naar de sintels die het pad achter de huizen de zwarte kleur gaven – lieten we ballonnen op en hadden we schik. En dat in deze sombere dagen.

Ontwikkelingssamenwerking (OS) leek, toen ik er nog in werkte, zo eenvoudig. Een x aantal landen kreeg steun, projectgebonden, beleid veranderde wel eens, er gingen landen af en kwamen er bij. Nieuwe criteria: vrouwen, brandhout, micro-krediet, onderwijs.

Ben het spoor inmiddels bijster: China, Saoedië Arabië en andere landen met geld, kopen op grote schaal grond op voor haar eigen nut. Lokale elites en weekendboeren uit de stad gaan op een meestal onverantwoorde manier 'boeren' op het platteland. De WB en IMF bepalen nationaal economisch beleid, ¾ hulp verloopt via multilaterale kanalen. De tegenstellingen in de landen zelf wordt alleen maar groter, regimes hebben allemaal boter op het hoofd. Het MO staat op de kop. Ontbossing in Zuid Amerika gaat versneld door, opium komt vooral uit Afghanistan. Landbouw intensiveert verder met alles wat er aan antibiotica, soja bij hoort. Defensie doet aan OS, SNV gedraagt zich als een verkeerd bedrijf. Vitens, TNT zijn belangrijke particuliere do-good’er. WK’s zijn de motor voor de economie. Somalië is opgegeven aan de rebellen, de piraten en de hongersnood.

En alles wat ik hoor in Nederland is dat de OS het wel met minder kan stellen of helemaal afgeschaft kan worden. Hoezo, waarom, waartoe, wat dan wel, wat niet meer? Wie het weet mag het zeggen.

Gisteravond een bijzonder concert. In de tuin van dominee Dekker in Mastenbroek vond, als onderdeel van het Polderplan dat ik begeleid, een optreden plaats van jeugsymfonieorkest de Vuurvogel uit Zwolle. We waren vooraf bezorgd over het aantal toeschouwers want er waren oranjefeesten in ’s-Heerenbroek en toneel op Kampereiland. Een klassiek concert in de polder, je moet maar durven. Het was uitverkocht, alle 350 stoelen bezet. De regen dreigde maar viel niet.
Een paar buxussen stonden een vrij zicht en horen ietsje in de weg en filmmuziek is niet direct ons ding. Maar het was een groot succes. Het enthousiasme van de dirigent en het lef om elektronica te verwerken waren extra. De polder liet zich weer op een andere manier zien.

Drukke dagen ook buiten HX om, voor zover dat te scheiden is. Dat is deze tijd van het jaar altijd. Ieder jaar een of twee HF uitvoeringen. Afgelopen weekend ‘de Russen’ gezien. Fantastisch. Een toneelstuk van 6 uur (met twee, te korte pauzes). Toneelgroep Amsterdam in volle bezetting. Twee stukken van Tsjechof bewerkt door Lanoye. Over basale zaken: relaties tussen mensen, man-vrouw, hoog en laag, eerlijkheid, daadkracht en twijfel. Botheid, venijn, verfijning. Al die tijd geboeid zitten te kijken. De stoel werd op het einde wat hard.

Daarvóór waren we in Den Haag bij dochter die daar ‘proef-woont’, ondertussen proef-woonde. Een kleine week lang. Om Den Haag te leren kennen. Maar ze was ook druk met het afgeven van interviews en opnames. Dat allemaal om meer forenzen naar de stad te krijgen.

Het Stadskantoor Leyweg van het stadsdeel Escamp in Den Haag was ook intrigerend. Levert vreemde plaatjes op.

Ook duurbetaalde kunst kan de mist in gaan. Gisteravond voortijdig weggegaan bij de Human Music Box, een Holland Festival productie. Wat een pretentie!
Gelukkig het bezoek aan Amsterdam nog goed gemaakt met een stukje van Art Zuid. De fascinerende schildpad van Jan Fabre en het vliegtuigje van Joost Conijn, een jongensdroom.

Dat allemaal na het geslaagde symposium bij het RCE eerder op de dag. Dat mocht ik mee organiseren. Wetenschappers beconcurreerden elkaar in wijsheid en soms vooral in data, naar aanleiding van ‘de Atlas van Nederland in het Holoceen’.

Over wijsheid gesproken. Laten wijzen wijs blijven. En niet, zoals Donner - die, in de woorden van Heijne, 'zichtbaar geniet van zijn eigen intelligentie' – doet in zijn integratienota, meedoen aan het popi denken. Politiek hoereert.

De afgelopen twee dagen bezig geweest met het onderwerp Diversiteit. De denktank van de provincie Overisjsel, het TREND bureau, studeert op het onderwerp en ik heb daarvoor, via de nieuwe zzp-er Marian Tomasini, een veldwerk georganiseerd in en om Mastenbroek; een soort RRA (rapid rural appraisal), kort kwalitatief onderzoek. Inhoudelijk de moeite waard maar je raakt ook weer 'op de hoogte'.

Blijkbaar even de hypes niet helemaal gevolgd want op dit moment moet je het hebben over ad-hoc planologie, tijdelijke bestemmingen; in ieder geval over het diskrediet van de planning op langere termijn. Deels is het nieuwe denken ingegeven door de omstandigheden waarin we verkeren: leegstaande kantoren en bedrijventerreinen, weinig zicht op het aantrekken van de woningmarkt, verdergaande economisering. Deels is het wraak op de linksmens, hoe die werkte aan een maakbare samenleving. Maar het is ook een zwaktebod en opportunisme. Je kunt alles inpassen, een nieuwe vorm voor ‘gedogen’. Hadden we daar niet onze bekomst van?

Mag kennismaken met weer een nieuwe organisatie met alle bijbehorende protocollen. Formulieren, een pasje, een token om van huis uit te kunnen werken, een mailadres. Ik ben voor twee maanden, parttime stagiaire bij het RCE, de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed in Amersfoort. Wilde als keuzevak bij Erfgoedstudies iets meer weten van archeologie en ik had geluk. Het RCE organiseert een symposium-metje over de Atlas van Nederland in het Holoceen, die pas door de dienst is uitgegeven. Ik moet dat symposium mee voorbereiden, verslaan en vooral komen tot een nieuwe onderzoeksagenda voor het thema Holoceen, vanuit de oriëntatie van het RCE, TNO/Deltares en de TU Delft. Nog meer nieuwe mensen, procedures en termen. Moest ook eerst opzoeken wat het Holoceen ook weer was, vergeleken met Quartair, Pleistoceen en andere geologische tijdperken en hoe de paleogeografie zich verhoudt tot de archeologie.

Ondertussen gaat HX gewoon door.

Nog even verder over de excursies die onderdeel zijn van het vak Erfgoed en Ontwerp.
Een paar dagen geleden waren we in het KAN gebied, Arnhem-Nijmegen. We begonnen de dag bij Das en Boom/het Nederlandse Cultuurlandschap/de Blekerleaks. Bij Dirk Janmaat dus. Blij dat hij er is, de drammer, de autist die overtuigd uitlegt wat er aan de hand is. Hoe iedereen nu weer mee praat over hoe de bezuinigingen in de kunst, in de natuur, in de sociale zorg, ingevuld moeten worden, want “we weten allemaal dat er bezuinigd moet worden, ….” Kul. Ga maar eens eerst na waardoor de bezuinigingen veroorzaakt zijn. Daar hoor je, om met Ankersmit in de NRC van vandaag te spreken, niemand meer over. De banken, de verzekeraars, de ontwikkelaars, ze gaan gewoon op de oude voet door en de overheid (wij dus) moet de rotzooi opruimen. Iemand noemde dat laatst, het kapitaliseren van de winst en het socialiseren van het verlies. Klopt helemaal.
Bovendien, zoals Janmaat zegt, het is pure machtspolitiek. De kleinst mogelijk minderheid is aan de macht vanuit de opvatting: “Nu zijn wij de baas. U mag meepraten over wat wij hebben beslist.”
Een uitnodiging om al even sneaky, ongehoorzaam te doen. Wanneer gaan we dat doen?

We hebben een nieuwe haag geplant op de scheiding met de buren. Nieuwe buren, dus een nieuwe heg. Het was een gekke winter. Eerst en al vroeg te koud, toen te nat en uiteindelijk, later dan voorzien, de heg kunnen planten. We hebben gezorgd voor een ongehinderde groei. Veel mest, een druppelleiding - zeker nu nodig -, goed aangelijnd. Ze zouden het moeten doen. Maar broer met verstand van hovenieren zei al dat de kluit van het geleverde materiaal aan de kleine kant was.

Dus we gaan dagelijks kijken of er al weer wat meer in blad komen, of de knoppen zwellen van alle goedheid die we geven. Het liefst zou ik in de grond kruipen om de haarworteltjes te vertellen hoe ze water en houvast kunnen krijgen.

Lees het boek van Martin Gayford – ‘the man with a blue scarf '. Hij zat model voor Lucian Freud. Niet overal even boeiend maar je krijgt wel een beeld van het werken van Freud. Je realiseert je dan hoe kunstenaars moeten werken, ook als ze minder beroemd en bedreven zijn als hij. Want kunstenaars moeten echt alles uit zichzelf halen, alleen kunnen werken, bovendien een ambacht (fotografie, beeldende kunst, schilderen, beeldhouwen) tot in de puntjes beheersen, zich weten te verkopen. Dat allemaal te midden van de minachting die tegenwoordig normaal schijnt te zijn want kunst is overbodig en kunstenaar zijn is het minste beroep dat er is. Profiteurs zijn het, lapzwansen. Ik zou menigeen wel eens willen zien, zij die werken voor de baas die zegt wat er moet gebeuren; de dagelijkse routine van 9 tot 5. Het is gewoon jaloezie.

Ben een boek aan het lezen over vreemde dingen, netsukes. Dat zijn bijzondere sculptuurtjes, Japanse knopen in de vorm van dieren, mensen, dingen. Kleine miniatuurtjes. Had ik er maar een. Wil dat boek lezen omdat het ook gaat over verzamelen, erfgoed en selecteren.

Al lezende word ik afgeleid door het verschil tussen authentiek en verzonnen. Het boek beschrijft hoe de netsukes doorgegeven worden tussen de drie generaties van een steenrijke Joodse familie – de Ephrussi’s, graanhandelaren uit Odessa. Maar de schrijver, de Waal doet dat alsof hij erbij was. Dus dialogen, handelingen alsof het echt is terwijl dat onmogelijk is, hoe goed de documentatie ook was.
Dat onwerkelijke heb ik ook steeds als ik slechte, verhalende, documentaire TV zie. Een keer de opname mogen meemaken van ‘het mooiste pand van Nederland’. Naderhand zie je wat ervan is geworden. Iedere spontaniteit, iedere opeenvolging van gebeurtenissen is in elkaar gezet. Een ‘documentaire’ moet authentiek zijn.

Uit het leven van een veelzijdige werker.
Vandaag de monografie over de Identiteitsfabriek afgemaakt. Het is een 5-punts vak voor de masteropleiding Erfgoedstudies. Na een theoretische inleiding, volgt de beschrijving van het ecomusée, de Alltagsgeschichte, Belvedere projecten, de idZO, collega Identiteitsfabrieken en de BV Limburg. Aan het einde haarscherpe conclusies. Een deze dagen zet ik het verhaal op de site. De moeite waard, vast een acht waard.
Ook het kleine papertje over het Kunstenlab afgemaakt, haar financiële ‘boekhouding’. Een leerzame opdracht waarin ik me verdiepte in vastgoed en een paar financiële redeneringen en praktijken. Blijkt niet zo makkelijk goede data te krijgen.
Vanmiddag met Layar (een app) specialisten gepraat, samen met de werkgroep die in Mastenbroek met de presentatie van sociaal erfgoed bezig gaat. Voor ons allen een heel nieuw traject.
Vanavond iets makkelijkers gedaan, het in elkaar zetten van een powerpoint om morgen op Kamperzeedijk het projectenprogramma mee uit te leggen. Dat komt uit het Dorpsontwikkelingsplan voort.
Ik heb vandaag ook nog wel gegeten.

Stom dat ik me zo makkelijk laat verleiden om commentaar te leveren op het ‘grote’ nieuws, om daar zo nodig iets van te moeten vinden. Alsof iemand daarin is geïnteresseerd. Er zijn al veel te veel meningen.
Het is zelfs de vraag of ik van die 'vlijmscherpe' opmerkingen moet maken over de situatie hier. Daar heb ik in ieder geval direct mee te maken en last/gemak van. Maar ook dat kunnen anderen beter en met de vinger aan de pols.
Laat ik me vanaf nu gewoon bezighouden met dat wat ik zelf kan overzien, mijn eigen werk met af en toe een uitstapje naar onbekend terrein.

Wat moet je doen als het nieuws over elkaar heen buitelt en niets de kans krijgt zich te bewijzen? Nieuws moet kunnen rijpen. De statenverkiezing, Hillen, de ongelukkige helicopter, de mensen in Egypte, Jemen, Lybie, Bahrein, de nieuwe nederzettingen in Israel, W. in zijn smaadproces, ze moeten het zelf maar oplossen want er zijn belangrijker zaken aan de orde, in Japan. Een aardbeving, de Tsunami en dan de meltdowns, het bouwt op en het lijkt alleen maar erger te worden? En dat op 3 11.

Beter om heel veel snoeiers aan het werk te hebben. De hoogstamclub van Voorst was hier bezig. Kijken of die de waterloten op de goudrenet onder controle krijgen. Mij lukt het zelden.

Deze weken bezig om het boek van Jacobson, the Finkler question, te lezen en te genieten. Dat gaat me niet zo goed af. Het gaat over een midlife, een after-midlife crises, en daarbij nog eindeloze discussies, muizenissen, overwegingen over Finklerisme: wel of niet joods zijn en wat dat dan wel is. Paginalange beschrijvingen van alle stemmingen en bespiegelingen die daarbij horen. Dat dat er veel kunnen zijn weten we wel van Woody Allen en andere joodse neuroten – je hoeft maar in te tikken film, New York, neuroot en je krijgt als eerste Allen. Van de andere kant veel humor, waarvan veel me wel zal ontgaan.
Uiteindelijk moet je wel constateren dat deze Julian, die graag jood wil zijn, erg in de war is. Samen met al diegenen die het jood zijn en dus de staat Israel zien als de hoogste vorm van moreel heldendom.

Ik ben geen econoom dat merkte ik toen ik vrijdag een college ‘geld en erfgoed’ had. Zeker als er formules aan te pas komen haak ik af. Misschien komt het wel omdat ik economen eigenlijk niet vertrouw en daarmee al diegenen die het hebben over geld. Ik voel achterdocht. De economische crisis is ergens door ontstaan en ik vertrouw dit kabinet niet dat alles alleen in winst en verlies uitdrukt. Ik zie overal graaiers, Vodafone = Hollandsnieuwe, olie en gas als politieke motivatie, bezuinigingen om politieke redenen.
Of lijd ik nu ook aan het feit dat we niet meer naïef kunnen zijn, gewoon vertrouwen. “Ik weet hoe het zit en ieder ander begrijpt er helemaal niets van.” De Hollandse ziekte. Rijk en vrij maar niet in staat er tevreden mee te zijn en er wat goeds mee te doen.
Ik zou wel weer gewoon willen vertrouwen op het feit dat we allemaal met hetzelfde bezig zijn en aan hetzelfde werken. Zelfs deze regering.

Meestal heb je het als adviseur relatief makkelijk. Je blijft aan de buitenkant. Dat heb je ook nodig om goed te kunnen adviseren. Anderen moeten de zaak 'managen'.
Ik realiseer me dat ik nu twee opdrachten heb die zo delicaat en een beetje inside zijn, dat ik er nog niet eens iets over mag zeggen. Kan er dus ook niet over schrijven. Flauw.

Waren nog even in Arnhem. Tentoonstelling over 'het einde en de herontdekking van de geschiedenis'. Kwam een schilderij tegen vol onzekerheden en omdraaiingen: de entree van een machtig, pompeus gerechtsgebouw, moslima's in het zwart op de trappen, twee agenten of wat het ook zijn, in cape - die mogen dat wel - marcheren binnen. Op de voorgrond een bewaker (of erger) die onduidelijk met oranje pionnen bezig is.
Waarschijnlijk mis ik dan nog het nodige maar dit is al genoeg om voorlopig in verwarring te zijn. Dat is met erfgoed, geschiedenis en identiteit deze dagen ook het geval.

Verhalen. Het zit in de lucht. De biografie van het landschap, 'sterke verhalen' als redding van de planologie, identiteit als het verhaal achter dat wat we als identiteit beschouwen. etc.

Hét verhaal vertellen. Dat is wat we missen. Misschien vertelde Jolanda Sap wel zo’n verhaal. Het verkeerde verhaal, dat wel, maar ze straalde in ieder geval uit waar ze voor stond. Het bestuur moet zich weer roeren, niet alleen overlaten aan de markt of aan de burger. Die moet wel het ‘hele verhaal’ vertellen, niet alleen dat van de centen. Ik wou dat mijn eigen partij dat weer deed.

Lees net het boek “Sterke verhalen, hoe Nederland de planologie opnieuw uitvindt”, van Maarten Hajer ea. Daarin staat dat het sterke verhaal de verbinding is tussen visie, kennis en democratie; de verhalen worden verteld in en door netwerken als democratische legitimering; in mijn woorden: sterke verhalen (geen vrijblijvende beleidsvoornemens) als tegenwicht tegen populisme of regeldrift.

Misschien was dat wel wat miste op het jaarcongres van het Trendbureau afgelopen week. Ik hoorde te weinig overtuiging, alleen maar angstig afwachten en (partij-)politieke en ambtelijke praat.

Eigenlijk heel jammer, al die Wikileaks berichten. Niet om wat ze naar buiten brengen – want dat kun je wel voorstellen. Ook niet omdat de informatie geheim is en mogelijk gevaarlijk. Veiligheid en gevaar zijn helemaal onbetrouwbare, overschatte begrippen geworden.

Om twee andere redenen:
We denken nu meer te weten, maar dat is natuurlijk onzin. Er zijn nog zoveel discussies, contacten, berichten, gesprekken en mensen die iets willen waar we niets van weten. Als er dadelijk weer een goede Argos, BBC, ARTE, Zembla, etc documentaire komt over een periode die achter ons ligt, dan kunnen we nog beter zien wat er allemaal bij de besluitvorming mee heeft gespeeld. Daar is Wikileaks niks bij.
Verder vind ik het vooral fout, omdat je wil geloven dat de overheid het juiste doet op een eerlijke manier. Niet dus, denken velen. Wikileaks wakkert verkeerde achterdocht aan, zeker bij hen die niet anders willen horen.

Af en toe duizelt het me. Ben met erg veel zaken bezig. Een paar projecten lopen door elkaar en dan is er ook nog de studie. Onderwerpen als de identiteitsfabriek voor Gelderland en (iets anders) voor Overijssel, een planningsworkshop op Kamperzeedijk, een digitale omgeving voor sociaal erfgoed in Mastenbroek, de biografie van het landschap, Toegewijd Landschap, pontje Kijk in de Vegt, de IJsselzone, new museology, Alltagsgeschichte. Heerlijk allemaal, maar het is soms wat veel.

En dan ligt de tuin ook nog vol snoeihout. In de familie is het ook druk.
Het nieuwe jaar is goed begonnen zullen we maar zeggen.