Bij de zomer hoort een zomerfeest/kermis met een schiettent en fotoschieten. Daarbij ook altijd de constatering of beter nog, het excuus dat de loop krom is, het vizier in ieder geval een afwijking heeft. Dat verklaart dat het laatste van 12 kogeltjes pas raak is en dat er je dan een lullige foto aan overhoudt. Misschien drukte de man van de schiettent wel zelf af uit medelijden. Er was verder veel bier en te veel lawaai.
Veel activiteiten werden deze dagen afgelast vanwege het weer. Gelukkig lieten we Hoeve Jazz doorgaan. Het was warm maar uit te houden en het onweer kwam pas in de nacht.
Het was een onvergetelijk evenement.
’s Morgens de presentatie van de boerderijbiografie van Erve de Mate, de plek waar de Free Jazz geboren werd, dwz een legendarische plaat is opgenomen.
Zo haalde O. herinneringen op aan de tijd dat ze er als kind had gewoond. Indrukwekkend om te zien wat betrokkenheid betekent. Een woning is meer dan steen, het is je huis, je eigen.
Later die middag en de avond waren vol jazz. De omgeving was super, het paste allemaal.
Het hoogtepunt kwam voor mij ’s avonds. Pierre Courbois en Jasper van ’t Hof beiden 80+ speelden met een jongere saxofoon speler, Jesse Schilderink en een bassist, Stefan Lievestro, jazz zoals het toen ging. Pierre leidde het in: het nummer heet: “Ik weet niet waar we aan beginnen en hoe het afloopt, eerste deel.” Ze begonnen en het nummer duurde bijna een uur. Hier een klein fragment. Er komt nog een opname van de hele set.
Een en al virtuositeit, plezier en lef.
Vandaag bevangen door de hitte. Ben nu voor de derde keer naar een pakketpunt geweest. De instructie niet goed begrepen, niet goed gelezen. Gelukkig is het allemaal dichtbij dus de schade valt mee. Label niet geprint, het verkeerde pakketpunt (bij DHL, ipv van bij De Buren ipv Post N). Er is ook zoveel in de pakjeswereld. Laatste keer bij PostNL doet het touchschermpje het helemaal niet meer. Zal wel gedacht hebben, “daar heb je hem weer, we zijn gewoon niet thuis". Of ook dat systeem is door de hitte bevangen.
Het was een spannende week. Een boekje uitgegeven, dwz drukklaar gemaakt en dat is niet niks. Twee deskundigen beschreven de boerderij; de geschiedenis van de boerderij zelf - iemand anders - de periode dat op de boerderij meemaakte. Die tijd is de speciaal belicht. Tijdens het jazz festival op 27 jiuni gaan we die tijd vieren met zelfs een aantal hoofdrolspelers van toen. Het is een unieke gebeuren, Het boekje ook. Boeken opmaken is een vak dat ik voor een klein stuk beheers. Bovendien er zijn zo'n 50 plaatjes/foto's in staan vergde veel van me. Heel veel.
Gelukkig had ik in mijn mijn broer die het vak wel beheerst een noodzakelige ondersteuning. Was zo blij met zijn hulp en dat het boekje bij-de-drukker-ligt.
We zijn de badkamer en provisiekast aan 't opknappen. Dat kan geen kwaad na 40 jaar. Helaas moet ik dan van die kunstwerkjes slopen die ik toen maakte. Een leiding-met-een-stopkraan naar de stortbak Ik zou met dit plaatje wel herinnerd willen worden. Niets is recht, het had slimmer gekund ,maar vooral, we deden het toen gewoon. De verwarming, waterleiding, electra legden we zelf aan. Gas niet. en dat zonder AI.
Hoeveel sneller, netter, veiliger kan dat nu. Komende week komt de vakman. Ben benieuwd hoe het er dan uit gaat zien. Hoop dat ik nog iets van mijn amateurisme herken daarna.
Net terug van tweeëneenhalve dag festival TNHB. ‘Terug naar het begin’. Heel verschillende optredens in de kleine kerken in de wierdedorpen in het noordoosten van Groningen, rond Appingedam.
Singers-songwriters, dichters, performers, beeldende kunst. Niet alles was geslaagd maar er was meer dan genoeg om van te genieten. NAAZ opende het festival vrijdagavond. Twee dagen fietsen van terp naar terp, van kerk naar kerk.
Een plaatje van de versiering van de gewelfbogen van de kerk in Godlinze.
Wat hadden we geluk. Vrijdag, die eerste warme dag na alle koude en natte weken. We hadden een studiedag om te werken aan/met de voorwerpen die iets zeggen over de IJsselvallei. Hoe niet-mensen die beleven. We waren met zo’n 25 vrouw, man. Eerst een wandeling van acht kilometer en daarna inventariseren wat het opleverde. Allemaal bedoeld om de groep studenten van Saxion te helpen hun de-IJsselvallei-Straks project af te ronden.
Als ik dit zo opschrijf is het allemaal onbegrijpelijk. Daarom ben ik blij met de foto die Wim E me net stuurde. Kijk eens hoe stralend alles en iedereen is.
Wat is het vervelend weer. Koud, regen. We waren verwend. We zouden gaan kamperen zoals ieder jaar met Hemelvaart maar hebben dat maar hier in de tuin gedaan. Nog wel een bezoek gebracht aan het bakkerij museum en daar hielden we inspiratie aan over om een konijn te bakken. Dat werd een broodje bonenburger. En we wandelden door het Waterloopbos. Kunstwerken van kunstwerken.
Ik begin een tolpoortfobie te ontwikkelen. Het gaat vaak mis. Paniek en angstzweet. Sta ik bij de verkeerde doorgang – dat was gisteren -, ik heb niet de juiste kaart, kan niet bij de toetsen voor de pin, vergeet op ja of zo te drukken, moet ik een kaartje pakken of juist betalen? stop het verkeerde kaartje (een parkeerkaartje) in het apparaat. Altijd is er wat.
En achter me begint het getoeter.
Er zijn te veel mogelijkheden denk die ik te snel moet overzien. Moet een cursus gaan volgen. Tool Gate Proof.
We wandelen in Kent. Om een nieuwe omgeving te zien en vooral de tuin van Derek Jarman. Tim, die ons een nacht een B&B bood, kon zich de wandeling niet voorstellen. Je gaat in areas of outstanding beauty lopen maar niet in Romney Marsh. Wij wel. want ieder landschap is anders en overal wonen aardige mensen. Als je vanuit Calais vertrekt begint het al. Een landschap met alleen maar hekken, lampen, camera’s en transport. Het landschap van de surveillance. Om ongewensten buiten te houden. De technologie heeft het overgenomen. Als mens ben je onbeduidend. Ik maakte een schets van de situatie. (Waarschijnlijk alleen voor mezelf begrijpelijk.)
Adania Shibli, de Palestijnse schrijfster van dat ijzingwekkende boek ‘Een klein detail’, schreef in de NRC van dit weekend een artikel over het blijven benoemen van pijn, ook al is het al x keer benoemd.
Daarin staat deze grap: “Een jongeman wilde in een land gaan wonen dat onder een autoritair bewind stond. De vader wist dat hij een opstandige jongeman was en was fel tegen het idee, heel bezorgd om de veiligheid van zijn zoon. Maar de zoon wilde per se in dat land gaan wonen en ten slotte gaf de vader toe en stemde in, maar onder één voorwaarde. Mocht hij in de problemen komen, zei hij tegen zijn zoon, dan moest hij hem een brief schrijven zonder in details te treden, want uitgaande brieven werden gecontroleerd. Hij hoefde de brief alleen maar met rode inkt te schrijven en dan zou de vader hem onmiddellijk komen redden. Nadat de zoon met die voorwaarde had ingestemd, vertrok hij naar dat land dat onder een dictatuur gebukt ging. Een maand later kreeg de vader een brief van zijn zoon waarin werd beschreven hoe geweldig het was om daar te zijn, dat de mensen gelukkig waren en het land al het goede in overvloed had, zonder enige beperking van de vrijheid van meningsuiting. Er was alleen geen rode inkt te krijgen.”
Omdat de vorige dahliacollectie te veel last kreeg van ‘verontreiniging’ door aaltjes en het voor-laatste seizoen de slakken vrij spel hadden, hebben we de grond met afrikaantjes ontsmet en verder rust gegund. Daarom beginnen we weer met een nieuwe verzameling. Een dure aanschaf van nieuwe knollen. Dit is het plantplaatje. Kan straks laten zien wat er van gekomen is.
Buurman kreeg van een van zijn dochters een stel eenden kadoo toen hij 50 werd. Die lopen niet alleen in zijn tuin. Ook hier zijn ze thuis. Indonesische loopeenden. Zien er uit als twee flessen als ze lopen. Ik weet niets van eenden, weet nog niet eens of het vrouwtjes of mannetjes zijn, eeneiig (als dat al bestaat bij eenden). De synchronociteit van de twee is bijzonder. Altijd samen, gakkend, als op commando slobberen ze, waggelen ze verder, de een schuin voor de ander. Een in de lead. Ze groeien gelijk op, op dezelfde manier. Aandoenlijk.
amatmoekrim zegt: de ander is een construct.
dat maken we zelf. precies
zoals we willen. dat dus.
het is voor tevelen iemand van ver
een vreemde met
geuren, gedragingen, klanken
die anders zijn. vreemd.
toch na verloop van tijd ingeburgerd.
is er wel een vreemde
die we nooit accepteerden?
hoe rijk hebben al die anderen
ons niet gemaakt? muziek,
taal, dans, al dat eens vreemde eten.
shoarma, de chinees, gyros, taco,
een alternatieve kapsalon.
misschien is dat wel beschaving.
als de ander een construct is
dan zijn we tot heel wat meer in staat
dan nu al die politieke racisten beweren,
die groeiden door hun populisme.
want er is wat anders aan de hand
in de wereld van trump en de zijnen.
we hebben al die anderen hard nodig,
alleen al om te overleven.
Een project waar ik alweer even mee bezig ben is de Boerderij Biografie. Voor Stichting IJsselhoeven maakte ik een plan om een boerderij-geschiedenissen te maken. Geen dikke boekwerken waar hele genealogieën in worden beschreven maar iets kleins en bijzonders. Dus kies een boerderij waar eerder een bijzonder iets heeft plaatsgehad. Een moord, een uitvinding, de boerderij was jaren de plek waar de jaarlijkse jaarmarkt-koekeuring plaatshad, een berucht iemand woonde, etc. En laat die geschiedenis zien.
Wij kozen een boerderij waar in de jaren 60-70 een toen bekende jazzmusicus woonde die daar met zijn bandleden platen opnam.
En wat je dan ook moet doen: breng die periode tot leven. Laat de geschiedenis zien
Dus het wordt een boekje met de boerderijgeschiedenis én een afzonderlijk deel over de jazz periode én - in dit geval - een jazzfestival.
Jazz uit de 60-70-ger jaren toen alles op zijn kop stond en iedereen experimenteerde. Die heerlijke tijd. Free Jazz werd er gespeeld. Zaterdag 27 juni spelen er nog twee musici uit die Free Jazz periode: Pierre Courbois en Jasper van 't Hof.
Het wordt uniek, bijzonder., once in a lifetime. Ga het zien. In Welsum op de Erverweg 9. Hoeve Jazz noemen we het . Zie hoevejazz.nl.
Waarom houden we nog verkiezingen, het hoogtepunt van de democratie? Kan dat ook niet via AI. Je laadt alle prognoses, ontwikkelingen, wie-is-bij-de-talkshows, de stemwijzers, wat-de-hardste-schreeuwers-roepen - nu is dat asielzoekers – en wat trefwoorden als eigen, ons, samen, boeren, woningnood, platteland, regels in. O ja, nog een paar lokale (non-)issues en je krijgt de uitkomst die we willen. Nog even goochelen met de uitkomst van het opkomstpercentage en de (on-)aantrekkelijkheid van de Lidewij Vos en je kunt weer van harte nabeschouwen.
Sommigen zullen dan moeite hebben met de uitkomst maar die zeuren. Hadden ze maar moeten stemmen zoals het hoort. Blijkbaar is dat rechts. Ikke, ikke, ikke……..
Ben zo verdrietig over wat zich allemaal ontwikkelt. Hier en overal.
Dat was een mooie bijeenkomst deze week. Een Ruimtelab college over Ma, het Japanse begrip voor tussen-ruimte, leegte, pauze, overgangen, de ruimte ertussen. Ecotones.
We kennen leegte nauwelijks meer. Zodra iets leeg is worden we onrustig. Het is als een stilte in een gesprek. Die stilte is onnatuurlijk vinden we. Alles moet een functie hebben. Gepland. Ik vind het begrip PLOAP, places left over after planning zo sprekend voor hier. Restruimte, moet worden gevuld. Het zijn zeldzame plekken. Onder het viaduct van een snelweg.
Ma gaat over plekken waar tijd en ruimte samenvallen. Als je dat echt begrijpt dan weet je wat Ma is.
De Japanse manier van bloemschikken bijvoorbeeld. Wij maken boeketten, vol, massief. Ikebana start met leegte en niet vanuit de bloem. De natuur produceert ook geen dichte boeketten, misschien zelfs meer leegte.
Ma is fysiek maar ook niet-fysiek. Het gaat veel verder dan yoga, zen.
Het is meer dan de moeite waard voor ruimtelijke ordening, architectuur, planning, gebiedsontwikkeling. Geen rest-ruimte maar gewoon ruimte om ruimte te maken.
Gisteren stuurde ik deze Nieuwsbrief van de IJssel Anders de wereld in. Er komen mooie reacties.
We waren zondag bij de Broken Circle / Spiral Hill in Emmen. Het land art kunstwerk van Robert Smithson in een zandafgraving in Emmen. Bij gelegenheid van ‘Sonsbeek buiten de perken’ daar gerealiseerd, in 1971. Net of er toen veel meer ruimte was voor dergelijke vreemde kunst. Smithson spreekt ons zeer aan: hij eert het landschap en haar geschiedenis. In Emmen refereert hij aan de IJstijden, de overstromingen, de grondlagen, de hunebedden en meer.
Bijna tien jaar geleden hebben we het veel grotere land art project gezien dat hij maakte in het Salt Lake in Utah. Spiral Jetty. Een van de grote kunstwerken die we op onze reis bezochten. Toen we nog welkom voelden in de VS en die fascist er nog niet huishield. Het was zijn eerste termijn.
Op de homepage van deze site – ik werk met mensen, vandaar - zet ik altijd foto’s of schilderijen met mensen. Vaak groepen. De afbeeldingen kom ik tegen op tentoonstellingen of internet. Meestal heb ik geen idee wie, welke groep is afgebeeld. Het raden ernaar vind ik ook belangrijk als ik de foto overneem.
Er staat nu een foto (zie hieronder) die ik genomen heb op een fototentoonstelling. De foto is eigenlijk helemaal mislukt door de reflex van het licht – mijn fout - maar omdat de groep meisjes zo betrokken, bezorgd, soms open kijkt, hecht ik er aan. Omdat het plaatje technisch mislukt is, gaf ik AI (Canva) de opdracht om de afbeelding te verbeteren.
Ik schrik ervan wat er dan gebeurt. Ik krijg een betere foto en hoewel de poses, kleren, houding, de opstelling als geheel redelijk overeenkomen, ieder meisje is compleet anders geworden. Zo vreselijk in elkaar gezet. Kunstmatig.
Ik neem mezelf kwalijk dat zo zo lichtzinnig met bestaande afbeeldingen omga en AI dat ze geen enkele moeite doet om de ‘waarheid’ af te beelden. Het lijkt. Dat is blijkbaar genoeg. Wat doen we onszelf tekort.
Nog even over bomen. Hoorde een podcast ‘Het beloofde bos’. Hoe het planten van bomen in Israël ervoor zorgt dat de oorspronkelijke bewoners niet meer terug kunnen naar hun dorpen, hun grond. Bossen geplant door de nieuwe kolonisatoren bedekken de geschiedenis. Die wordt letterlijk bedekt en zo uitgewist. Bossen waar eens huizen stonden en waar dorpen waren.
Dat gebeurde al ver voor de stichting van de staat Israël. Het werd extra wrang na de Naqbah toen de Palestijnen werden verdreven en ‘gehervestigd’.
Overal in de wereld doneren joden aan het JNF, het Joods Nationaal Fonds, na de staat Israël zelf, de grootste grondbezitter. En er wordt nog steeds land gekoloniseerd. In Gaza, de Negev en op de Westbank.
Uiteraard is biodiversiteit, klimaat een fantastisch excuus om bossen te planten en zo met de oorspronkelijke bewoners om te gaan.
Lees ook ‘Een klein detail’ van Adania Shibli over die slow violence.
Het weer werkte mee, wat een mooie dag gisteren. De tuin is weer zo goed als op orde. Nog wat zaagwerk, dan is het bosje ook aan kant. De oude generatie appelbomen is nu bijna vervangen en nieuwe appelbomen zijn geplant. Het lijkt het leven wel.
Het was druk deze week. De kleine digitale Atlas van de IJsselvallei afgemaakt en laten zien dat een geograaf op oudere leeftijd zich GIS eigen kan maken. Voor een klein stukje, maar kom er maar eens om. Heb er altijd wel schik in als ik een nieuw systeem moet begrijpen.
Verder het bosje achter in de tuin helemaal afgezet en een deel van het hout verwerkt Gisteren met hulp van dochter en een Boels-machine, alle lichtere takken versnipperd. En passant nog een nieuwe Boskoop geplant. Het vellen van de grote bomen had een deskundige al eerder gedaan en echte zaagwerk moet nog,. De dikke stammen. Dat zal heel wat acculadingen kosten.
O ja, er was ook nog een concert van Habib Koite en zijn band.
Er deed zich een McGuffin voor, een week geleden.
Ik werd gebeld met de vraag of ik bij de directie van Comoot langs wilde komen. "U kunt, denken we hier, een oude kaart maken van het gebied ten zuiden van Rada’, Yemen tot aan Hammam Damt. U bent nu toch met kaarten bezig en kunt ons vast helpen.” Het zou volgens de contactpersoon de leugens van zoveel jaar geleden en de jaren daarna, een heel andere draai kunnen geven. Ik zou nog gebeld worden voor een definitieve afspraak. Voor nu was het genoeg als ik ja zou zeggen. Dat deed ik.
Dat was vorige week. Ik wacht af.
Zoiets is dus een McGuffin. Iets wat een verhaal of een film op gang brengt maar vaak helemaal geen rol meer speelt in het verdere verloop.
Fascinerend. Zoek maar op.
Alsof ik er al ben geweest. Het huis met grinttuin van Derk Jarman, regisseur, in Kent. Gisteren gezien op de tentoonstelling van/over/met Tilda Swinton in het Eye. Wat een bijzondere kunstenaar, actrice, icoon. Jarman was haar geliefde.
Als je zou kunnen uitzoomen van de foto: Jarman’s tuin ligt naast een atoomcentrale én vlakbij St. Mary’s Bay Holiday Camp waar ik bijna zestig jaar geleden meehielp op een vakantiekamp, georganiseerd door de International Chaplaincy in Notting Hill, London.
Op Prospect Cottage bracht Jarman, een van de HIV slachtoffers van de jaren ’80, zijn laatste jaren door. Hij maakte tussen het grintbanken een ecologisch paradijsje. Tilda Swinton heeft het in beheer
Ik wil het in het echt zien.
Als je het deze dagen niet bent aangedaan door de toestand in de wereld dan ben een harde of doe je niet mee. Je begint dan bij huis, sommigen komen niet verder. De sneeuw, het sneeuwvrij maken, de gele/oranje/rode waarschuwingen, Schiphol, de treinen, de bussen, Roest, Prins & Leerdam, gevoelstemperaturen, de wind, het vuurwerk, de vuurwerkmitrailleurs, het aantal gewonden, de doden, amputaties, de laatste keer, weer-een-traditie-die-wordt-afgenomen. Dan verder weg: Trump, Oekraïne, Europa, Putin, Venezuela / Colombia / Mexico / Groenland / Canada. nog verder: China, Iran, Israël, Gaza, Somalië. Natuurlijk ook nog de kabinetsformatie.
Misschien zelfs in die volgorde.
Het jaar is nog maar net begonnen.
Deze dagen lenen zich goed voor het lezen van een serieus boek. ‘The girl in the middle’. Martha Sandweiss beschrijft de cruciale periode in de Amerikaanse geschiedenis, rond 1850/60. Einde burgeroorlog, einde slavernij, de kolonisatie van het westen, Indianen die maar steeds in de weg lopen, etc, etc..
Ze vertelt aan de hand van drie personen. Wie zijn het? De fotograaf, Gardner, een Schotse emigrant, eens Robert Owen-aanhanger. Dan generaal Harney, een Trump avant la lettre, hij kwam overal mee weg. Man met witte baard. En het half-Indiaanse meisje Sophie in the middle. Het zijn de leden (minus het meisje) van de zogenaamde Peace Commission in Fort Laramie.
Een verhaal van verraad, geweld, Wounded Knee, WASP, machtspolitiek. De schrijfster komt zeker op een zwarte lijst want deze geschiedenis mag nu natuurlijk niet meer verteld worden.
De fotograaf legde het vast op een zogenaamde natte plaat en maakte niet alleen de grotere (opgepoetste) foto maar ook kleine stereo-foto.
Veel creativiteit, gezondheid, geluk, eindelijk eens geen oorlog? En kleur.
couleurs de paris 2026 I lies holstein